Eu sou Praia eu sou Montanha

Cerca de 269493 frases e pensamentos: Eu sou Praia eu sou Montanha

Sem problemas, se o sol está brilhando, não há nada que me impeça de escalar a montanha!


..

Inserida por ssolsevilha

Os dias que estes homens passam na montanha são os dias que eles realmente vivem. Quando as cabeças se limpam das teias de aranha e o sangue corre com força pelas veias. Quando os cinco sentidos cobram vitalidade e o homem completo se torna mais sensível. Então já pode ouvir as vozes da natureza e ver as belezas que só estavam ao alcance dos mais ousados.

Inserida por AmandaF

essa fila aqui é pro caixa do supermercado ou montanha russa?

Inserida por olindaoliveira

Vamos exercer nossa principal atividade : O PENSAR.
Minhas ondas cerebrais estão igual a montanha russa ... só emoção!

Inserida por ursaia

As pedras maiores cairão sobre minha cabeça, não terei medo diante da montanha que se parte diante de mim.

Inserida por radamelima

De grau em grau estou escalando a montanha,não importa quão rochosa ela sejá

Inserida por Simao48

Um corredor é como uma montanha inclinada cheia de cachos por mais que esteja reto o trecho ele nos inclina nosso corpo como um sanduiche em um veiculo publico aos cachos ou objetos vindo no caminho mas não existe pé que não se incline para se manter reto pois assim é o esforço o desdobrar de nosso suor.

Traduções equivalentes expressoes compostas:

Traducciones expresiones equivalentes compuestas:

Translations equivalent expressions composed:

A corridor is like a mountain full of curls tilted by more than is straight stretch he leans in our body as a sandwich in a public vehicle to clusters or objects come in the way but there does not tilt foot to keep it straight as well effort is the unfolding of our sweat.

Un corredor es como una montaña llena de rizos inclinado más de lo recto estirar se apoya en nuestro cuerpo como un sándwich en un vehículo público a las agrupaciones u objetos vienen en el camino pero no se inclina el pie para mantenerla recta y esfuerzo es el desarrollo de nuestro sudor.

Un corridoio è come una montagna piena di riccioli inclinato di non oltre è dritto allungare si appoggia nel nostro corpo come un panino in un veicolo pubblico di cluster o di oggetti sono disponibili in modo, ma ci non si inclini piede per tenerlo dritto e sforzo è il dispiegarsi del nostro sudore.

走廊是像一座大山倾斜超过卷发直伸展他斜靠在我们的身体,在公共车辆集群或对象的方式来一个三明治,但不会有翘起脚,以保持它直努力的展开我们的汗水。

走廊是像一座大山傾斜超過捲髮直伸展他斜靠在我們的身體,在公共車輛集群或對象的方式來一個三明治,但不會有翹起腳,以保持它直努力的展開我們的汗水。

廊下は以上傾けカールの完全な山のようである真っ直ぐ伸ばしている彼は道で来るのクラスタまたはオブジェクトへの公共車両にサンドイッチのように私たちの体に傾いたが、ストレートだけでなく、それを維持するための足が傾かない努力は私たちの汗の展開です。

מסדרון הוא כמו הר מלא תלתלים מוטים על ידי יותר מ הוא ישר למתוח הוא נשען בגוף שלנו כמו כריך ברכב ציבורי לאשכולות או אובייקטים מגיעים בדרך אבל יש לא להטות כף רגל כדי לשמור אותו ישר, כמו גם מאמץ הוא התגלגלות של הזיעה שלנו.

ممر يشبه جبل كامل من تجعيد الشعر يميل بأكثر من هو امتداد مستقيم انه يميل في جسمنا كما شطيرة في مركبة عمومية إلى مجموعات أو الكائنات تأتي في الطريق ولكن هناك لا إمالة القدم للحفاظ على التوالي فضلا الجهد هو تتكشف من عرقنا.

Al koridoro estas kiel monto plena de bukloj klinita de pli ol rektaj etendos li apogas en nia korpo, kiel sandviĉon en publika veturilo por amasoj aŭ objektoj venas en la formo sed ne klini piedo teni ĝin rekte tiel penado estas la disfaldi de nia ŝvito.

ANDRON est sicut mons plenus cincinnis tilted plus quam se, est tendere in recta fertur in corpore sicut botri Sandwico vel in publico vehiculo ad obiecta venit in via, sed ibi custodes ut custodirent eam pes benificium non tam rectum, labore et sudore explicatio est.

Ένας διάδρομος είναι σαν ένα βουνό γεμάτο μπούκλες γέρνει περισσότερο απ 'όσο μεγάλη ευθεία που κλίνει στο σώμα μας, όπως ένα σάντουιτς σε μια δημόσια όχημα για ομάδες ή αντικείμενα που έρχονται με τον τρόπο, αλλά εκεί δεν ποδιού για να κρατήσει ευθεία, καθώς προσπάθεια είναι το ξεδίπλωμα του ιδρώτα μας.

Inserida por 123Eron21

O leão da montanha não sabe o que tem em seu reino, pois fica apenas sentado na sua pedra.

Inserida por WolFox

Minha vida é uma montanha russa de sentimentos...mas gosto de viver perigosamente! (sem emoção, ñ tem graça)

Inserida por fatimaamoremio

A montanha está aí, bem à frente! Quem tem coragem de escalá-la? O caminho inicial é longo e sinuoso, exige a mais difícil das etapas: a aceitação em esquecer tudo que se tem e que conquistou até aqui. Aceito o desafio, é preciso cegar-se ao passado. Serão dias e noites ao relento obscuro da solidão; não há ninguém para conversar sobre as descobertas nessa trajetória, tudo o que se ouve são vozes vinda do longe, que ridicularizam a subida; é bom acostumar-se à críticas destrutivas! Olhar para cima mostra alguns que a aceitaram o desafio e dão dicas valiosíssimas, mas o seu caminho é de responsabilidade sua! Há momentos em que é preciso entender que você nada sabe e ninguém é, pois tudo aqui é novo e depende da aceitação que você não teria se ainda fosse o mesmo do início da subida. As tortuosas trilhas tornam-se cada vez mais presentes, testando ao máximo sua humanidade - insanidade, eu diria. Liberdade não faz parte da subida, tampouco ajuda. Pés descalços, mãos calejadas e pele esfolada testam sua resistência. É preciso esquecer os cinco sentidos e deixar-se levar pelo sexto, pois os atalhos estão dentro de si mesmo; ensinamentos desabrocham o que você já sabia, tudo está intrínseco ao interdiscurso presente em sua mente. Por vezes, não conseguirás sair do lugar e lhe parecerá ser plausível voltar, mas é aí que você descobrirá o que tem em si. Desafio aceito? Vende os olhos, tape os ouvidos, abdique do seu paladar, esqueça o tato e rompa com seu olfato.

Inserida por betobiernath

E agora como é que se desce mesmo? O Vento me levou até no mais alto da montanha, mas me carregou sabendo que eu não conseguiria descer. Vento, me desce de volta? O vento atendeu meu pedido, mas quando desci, a decepção acabou por me matar, pois minha alma desceu, mas a felicidade nunca retornou comigo.

Inserida por samiinfernus

A vida é uma montanha russa de ilusões e no final da montanha russa o único sentido que chegamos é que só vale amar...

Inserida por PABLOBRASIL

Se é o cume da montanha que queres acertar com tua lança, mira na águia que a sobrevoa, ou mais acima, na lua que a ilumina.

Inserida por AlexsandraZulpo

Nunca olhe para o tamanho da montanha que esta a sua frente
antes diga para Deus que pode move-la de seu lugar ]]]

Inserida por CIBIEN

Não existe montanha maior para te impedir do que o seu próprio negativismo.

Inserida por thiagoherinch

Uns tentam alcançar o topo da montanha, e se preocupam tanto com isso que acabam esquecendo de admirar a paisagem, tolos são esses, porque não sabem que a verdadeira beleza se encontra na escalada.

Inserida por cleciasantos

Por seu carinho subirei a montanha mais alta, por seu olhar irei ao mais profundo dos mares, por seu beijo buscarei a estrela mais linda do céu, por seu amor te darei o mais precioso que tenho... meu coração.

Inserida por Silas-Augusto

Me permite o perdão de te amar por um instante de loucura, algo que embarque gritando na montanha-russa além de nossos frágeis brinquedos vestidos de medo e escuridão diante do improvável sentir, o valor que foge em espiral na linha do horizonte, implorando o fim que liberta a alma para morrer no parto que traz a vida.

Inserida por venturaamor

Pense Bem, qual é o seu brinquedo predileto?

Montanha russa, Roda gigante ou uma simples cadeira de balanço que vai e vem...
A montanha russa te trás emoções indescritíveis, adrenalina pura.
A roda gigante te mostra o mundo de cima, de baixo, nada de adrenalina, mas muito romântica...
Já a simples cadeira de balanço te trás a adrenalina a visão de todos os ângulos o vai e vem das emoções e a inocência do significado da palavra 'romantismo'

Inserida por roselicontini

Montanha Russa
Pra mim, relacionamentos são uma experiência cheia de altos e baixos, emoções fortes e conflitantes, como uma montanha russa.
Primeiro, enfrentamos uma fila absurda para embarcar, invadidos por uma expectativa imensa. Você olha pro sujeito ao seu lado e suspira: Vamos enfrentar tudo, juntos!
Daí vem uma sensação estranha quando começa a caminhar. A paixão aumenta, como o carro da montanha russa que começa a se mover, puxado por uma corrente de sensações agradáveis, afagos, carinhos, a temperatura começa a subir. Dá um frio na barriga por toda a subida e a gente se vê inundado de neurotransmissores, feromônios... Se sente nas nuvens. Quando chega ao alto, o clímax. Tão alto que a gente pensa que vai chegar ao céu. Tem a impressão de que pode tocar a mão de Deus. Aperta o cinto pra crer que é real, se segura na cadeira pois sabe que vai flutuar... Daí em diante, é ladeira abaixo, uma descida vertiginosa que você não sabe se ri ou se chora, se se arrepende por ter entrado ou se xinga aquele amigo que incentivou.
Depois, entre dois loopings malucos que viram sua vida de cabeça para baixo, deixam tudo fora do lugar, você passa a ter a certeza de que não deveria ter entrado naquela barca furada, ainda mais com aquele maluco ao seu lado. Por fim, depois de muitos abalos e sustos, e alguns períodos de estabilidade, o troço começa a desacelerar, esfriar, até que freia de vez. Ponto final. Ufa! Terminou! E você sai daquilo tonta, enauseada e se perguntando o que raios foi fazer ali. Jura de pés juntos, que enquanto tiver um pingo de juízo, nunca mais entra em outra daquelas outra vez!
Mas sabe o que é pior? Daqui a mais um pouco, você esquece a experiência, e lá está você de novo, na mesa de algum barzinho, comprando bilhete e enfrentando uma fila quilométrica para passar pela mesma experiência novamente.
Sabe o que é que vicia nesse troço? Adrenalina!

Inserida por krikafsa